Dziennik Anne Frank – powieść graficzna – okładkaKsiążkowa wersja „Dziennika” Anne Frank pozostawia piętno na każdym czytelniku – nie tylko przybliża nam okrucieństwa II wojny światowej, lecz także ukazuje uniwersalne frustracje związane z okresem dojrzewania młodej dziewczyny. Niedawno Wydawnictwo Stapis, debiutujące na rynku komiksowym, wydało graficzną adaptację dzienników. Czy to godne odzwierciedlenie zapisków ukrywającej się Żydówki?Jeżeli nie mieliście do tej pory do czynienia z pierwowzorem, polecam najpierw przeczytanie książki, a dopiero potem sięgnięcie po komiks. Po pierwsze dlatego, że można skonfrontować swoje wizje oryginału z adaptacją. A po drugie, materiał źródłowy jest dużo obszerniejszy. Do końcowego dzieła Folman i Polonowsky, o których poniżej, wybrali tylko część tekstów z oryginalnego dziennika Anne właściwie jest Anne Frank?Jeżeli nie żyjecie pod jakimś kamieniem czy w totalnym odcięciu od świata, jest szansa, że usłyszeliście już kiedyś o Anne Frank, a właściwie o Annelies Marie „Anne” Frank. Młoda dziewczyna rozpoczęła pisanie swojego dziennika w dniu trzynastych urodzin, 12 czerwca 1942 roku. Trzy tygodnie później rodzina Frank i czwórka ich znajomych udali się do kryjówki, którą Otto Frank wraz z zaufanymi współpracownikami urządził w dawnej narzędziowni sekretnie odciętej od jego tam od 8 lipca 1942 do 4 sierpnia 1944 roku. W tym okresie Anne pisała właśnie swój dziennik. Największą tajemnicą Anne jest zmyślona przyjaciółka Kitty. Opowiada jej o wszystkim, co dzieje się w kryjówce: przerażeniu, plotkach, kłótniach, pierwszej miłości. Sekretne listy do Kitty układają się w przejmujący dziennik dziecka obdarzonego niezwykłym zmysłem obserwacji i Anne Frank – powieść graficzna – przykładowa planszaOstatni zapisek powstał 1 sierpnia 1944 roku – na trzy dni przed aresztowaniem i przewiezieniem do obozu koncentracyjnego wszystkich mieszkańców kryjówki. Matka Edith Frank zmarła w Auschwitz z głodu i wyczerpania. Siostry Margot i Anne Frank trafiły ostatecznie do obozu Bergen-Belsen. Tam zimą przełomu lat 1944/1945 wybuchła – z powodu katastrofalnych warunków higienicznych – epidemia tyfusu. Autorka „Dziennika” zmarła najprawdopodobniej pod koniec lutego lub na początku marca 1945 roku. To trochę ponad miesiąc przed wyzwoleniem obozu przez angielskie oddziały.„Dziennik Anne Frank” i jego twórcyMuszę wspomnieć o twórcach tej rysunkowej adaptacji. Są to Ari Folman (scenarzysta) i David Polonsky (ilustrator). Pierwszego możemy kojarzyć z izraelskiego filmu animowanego „Walc z Baszirem” z 2008 roku, opartego na faktach. Opowiada o staraniach reżysera mających na celu odzyskanie jego wspomnień z wojny w Libanie w 1982 roku, w której brał udział jako żołnierz armii zostali zaproszeni przez Fundację Anne Frank, która zarządza domem w Amsterdamie i ma prawo do publikacji pamiętnika. Komiks spodobał im się tak bardzo, że Folman został poproszony o zrobienie animowanego filmu – adaptacji „Dziennika”. Film „Where is Anne Frank” znajduje się w produkcji od 2018 roku. Głosem Anne będzie brytyjska aktorka Emily Carey, która grała chociażby 12-letnią Dianę w „Wonder Woman” z 2017 roku czy tytułową rolę w filmie „Anastasia: Once Upon a Time”, którego premiera zaplanowana jest na 2019 wersja Folmana i Polonsky’ego to esencja książkowego doświadczenia. Wyróżnia się koncentracją na nastrojach i stanach wewnętrznych Anne. W towarzystwie fragmentów tekstów dziewczyny otrzymujemy wizualny przewodnik po historycznych wydarzeniach prowadzących do uwięzienia Franków, zwiedzanie układu tajnego aneksu, obserwacje i anegdoty na temat wszystkich siedmiu współmieszkańców oraz szczegółowe przedstawienie agonii życia spędzonego w Anne Frank – powieść graficzna – przykładowa planszaPowiem wam, czy wartoMiałem wątpliwości, czy ta nowela graficzna sprosta moim oczekiwaniom, gdyż poprzeczka oryginału została zawieszona bardzo wysoko. Przed lekturą komiksu sięgnąłem bowiem po książkę – najbardziej pełne i uzupełnione wydanie, tłumaczone bezpośrednio z języka holenderskiego. Potem dopiero po pozycję opublikowaną przez Wydawnictwo się, że warto. Uwielbiam to opracowanie graficzne, twarze, ich mimikę, to, co zrobił Polonowsky, jest małym dziełem sztuki. Rysunki sprawiają wrażenie, jakby pochodziły właśnie z minionych czasów. Najbardziej przypominały mi „Kinderland” niemieckiego rysownika Mawila. Sposób, w jaki ilustrator oddał emocje poszczególnych postaci, jest niesamowity. Mimo że porusza tematy smutne i wzbudzające niepokój, pokazuje także znakomite poczucie humoru spodobała mi się scena, w której poszczególne postaci w domu zostają przedstawione przy stole jako zwierzęta. Co więcej – rysownik tak fantastycznie oddał charakter każdej z nich, że czułem się niemal, jakbym oglądał jakąś adaptację „Folwarku zwierzęcego”, niedoścignionego dla mnie wzoru antropomorfizacji. Genialne! Mimo że nie ujęto w komiksie wszystkich opowieści Anne, to sposób, w jaki wykorzystano fragmenty i ich ilustracja, pokazanie tego, co się działo, są naprawdę dobre. Przedstawienie trudnej sytuacji, myśli, zmagań i filozofii autorki pamiętnika jest udane. Czytelnik nie ma poczucia, że przegapił coś z oryginalnej historii.„Dziennik Anne Frank” to pozycja obowiązkowaTa adaptacja graficzna to niesamowite przedstawienie losów Anne, która próbuje poradzić sobie z wyjątkowo tragiczną sytuacją, w której się znajduje: dojrzewaniem w izolacji i strachem. Uważam, że ten komiks dodaje nową perspektywę do dzienników. Zapewnia wizualną narrację, która wyostrza pewne warstwy z pamiętnika w sposób do tej pory niezbadane. Bolesna historia nadziei, której nigdy nie należy zapominać. Myślę, że to genialna adaptacja pamiętnika Anne Frank. Nie zastąpi oryginalnego tekstu, ponieważ czytelnik musi znać pełniejszą wersję książki, aby naprawdę ją docenić, ale jest wspaniałym dodatkiem. Gorąco polecam!PS. Wydawnictwo Stapis poinformowało, że dnia 18 września odbędzie się spotkanie z Ari Folmanem w Wydawnictwu Stapis za udostępnienie egzemplarza do „Emjoot” JankowskiScenarzysta: Ari Folman Ilustrator: David Polonsky Wydawnictwo: Stapis Liczba stron: 160 Oprawa: twarda ISBN-13: 9788379670833 Data wydania: 17 czerwiec 2019 Numer katalogowy: 398245

Anna Frank po przejęciu władzy w Niemczech przez Hitlera przeniosła się wraz z rodziną do Amsterdamu. Prześladowania Żydów dotarły również do Holandii wraz z napaścią Niemiec na ten kraj w maju 1940. Anne i jej starsza siostra Margot Betti musiały przerwać naukę w szkole Montessori i przenieść się do liceum żydowskiego. W lipcu 1942 rodzina została zagrożona wywiezieniem do obozu koncentracyjnego; ojciec rodziny Otto Frank zorganizował wówczas z pomocą pracowników swojej firmy kryjówkę w dawnej oficynie. Frankowie mieszkali tam od 6 lipca 1942 do 4 sierpnia 1944[3]. Krótko wcześniej Anne otrzymała na 13. urodziny album, w którym rozpoczęła pisanie dziennika; żyjąc w ukryciu, w bardzo ciężkich warunkach, zawarła w nim i opisała wszystko co ją otaczało. Przemyślenia i poglądy zawarte w dzienniku ukazują bardzo wrażliwą, wchodzącą dopiero w życie dziewczynkę. Obserwuje ona cały otaczający ją świat zamknięty w niewielkim budynku – pracowni ojca. Pisząc nie rozczulała się nad sobą, nigdy zdaje się nie tracić nadziei. Mimo wszystko zdobywa się na takie oto myśli: "Nadal wierzę, że ludzie są z natury dobrzy". Często oddaje się marzeniom, wspomina beztroskie lata wczesnego dzieciństwa, nigdy nie traci nadziei na poprawę sytuacji. Pomimo traumatycznych wydarzeń jakie codziennie dotykały małą Annę, jej zapiski nie są pesymistyczne. Dziewczynka opisuje drobne sprzeczki między mieszkańcami kryjówki, codzienne smutki i radości oraz pojawiające się u niej samej pierwsze oznaki zainteresowania chłopcami. Tragizm pamiętników Anne Frank podkreśla także tragiczny koniec historii młodej dziewczyny. 4 sierpnia 1944, po zadenuncjowaniu kryjówki Franków przez holenderskiego donosiciela, cała rodzina została przewieziona do obozu koncentracyjnego. W obozie zginęła najpierw matka, potem siostra. Anne Frank zmarła na tyfus w lutym 1945, krótko przed wyzwoleniem obozu Bergen-Belsen przez Brytyjczyków. Śmierć w obozie poniosło także kilka osób ukrywających się wraz z rodziną Frank w Amsterdamie. Obóz przeżył ojciec. Pamiętnik Anne, przechowany przez Holenderkę Miep Gies, jedną z osób zaangażowanych w pomoc rodzinie Franków, został opublikowany po raz pierwszy przez Ottona Franka w 1947. W kolejnych latach historię Anne przetłumaczono na 30 języków oraz przenoszono na ekran. Dom, w którym Frankowie ukrywali się przez dwa lata, zamieniono w muzeum. Pierwsze wydanie pamiętnika nie było kompletne, zostało opracowane przez Ottona Franka. Po jego śmierci potwierdzono autentyczność rękopisu, negowaną przez neonazistów, i opublikowano pełny tekst. Sąd holenderski zabronił kwestionowania autentyczności pamiętnika.

26 kwietnia to Światowy Dzień Własności Intelektualnej, organizowany przez WIPO. Centrum Cyfrowe, razem z europejskim stowarzyszeniem Communia, świętuje ten dzień, publikując w Polsce Dziennik Anne Frank. W Holandii, ojczyźnie Frank, „Dziennik” nie jest jeszcze swobodnie dostępny – prawo autorskie w Europie jest niezharmonizowane i zamyśle WIPO dzień ten służy „świętowaniu roli, jaką prawa własności intelektualnej odgrywają we wspieraniu innowacyjności i kreatywności”. W tym roku tematem przewodnim jest przyszłość kultury w świecie cyfrowym. WIPO interesuje się przede wszystkim „zrównoważonym i elastycznym systemem własności intelektualnej, który zapewnia pracownikom sektorów kreatywnych i twórcom odpowiednie wynagrodzenie”. Tak więc mimo mówienia o „zrównoważonym i elastycznym IP” organizatorzy Dnia przyjmują perspektywę jednostronną: wspieranie kreatywności oznacza wynagradzanie twórców. My widzimy sprawę inaczej: zrównoważone, zapewniające rozwój kultury prawo autorskie wspiera twórców, ale zapewnia też swobody użytkowników. A kluczowym elementem systemu własności intelektualnej jest przestrzeń braku praw IP: domena publiczna. Dlatego publikujemy dzisiaj „Dziennik Anne Frank” (a dokładnie jego wersję „A” – tu wyjaśnienie, o co chodzi), by zwrócić uwagę na brak harmonizacji przepisów określających domenę publiczną. Co to znaczy w praktyce: zbiory dostępne swobodnie w Polsce, w Holandii mogą być kopiowane tylko z naruszeniem prawa. Co to z kolei oznacza? Że użytkownicy nigdy nie będą mieć pewności, czy działają zgodnie z prawem. Podobnie przedsiębiorcy chcący działać w całej Europie – będą lawirować pomiędzy 28 różnymi systemami prawa. A wszystko tak naprawdę sprowadza się do pytania: czy, i kiedy, powinniśmy mieć dostęp do kluczowych zbiorów naszego wspólnego dziedzictwa? W przypadku „Dziennika Anne Frank” mówimy też o jednym z najważniejszych i najbardziej znanych świadectw Zagłady. Publikujemy w Polsce, bo w Holandii nie mogą Robimy to, czego w Holandii nie mogła zrobić Anne Frank Stichting, fundacja posiadająca oryginał „Dziennika”. Zakładając, że prawa autorskie wygasają 70 lat po śmierci autora, fundacja planowała opublikować w tym roku „Dzienniki” na potrzeby badawcze. Działania zostały jednak zablokowane na drodze sądowej przez inną fundację, Anne Frank Fonds, która z kolei posiada prawa autorskie do dziennika. Swoboda opublikowania „Dziennika” rozbiła się o dwie kwestie: przepisy, które powodują, że wydane pośmiertnie utwory przechodzą do domeny publicznej dużo później; oraz sporu o to, czy ojciec redagujący „Dziennik” córki jest współautorem czy nie. W takich przypadkach można odnieść wrażenie, że niektórzy są gotowi użyć dowolnych kruczków prawnych, by opóźnić przejście dzieł do domeny publicznej. Sprawa Anne Frank, Sprawa Janusza Korczaka W Polsce mieliśmy kilka lat temu do czynienia z podobnym sporem, dotyczącym twórczości Janusza Korczaka, zamordowanego w 1942 roku. Fundacja Nowoczesna Polska przez trzy walczyła z Instytutem Książki, by na drodze sądowej udowodnić, że Korczak nie zmarł w 1946 r. – taką datę arbitralnie przyjęto w 1954 roku (co było nagminną praktyką w przypadku osób zaginionych w czasie wojny). Jest jedna zasadnicza różnica między tymi sprawami. W przypadku Korczaka sprawę można było traktować jako spór instytucji kultury z „otwartystami”. Obserwując ją, miałem wrażenie, że Instytut Książki broni pewnego modelu ochrony dziedzictwa – w którym zyski płynące ze sprzedaży praw do utworu są przeznaczane na działalność zapewniającą jego ochronę – a koszt związany z ograniczoną dostępnością utworu uznaje się za dopuszczalny. Fundacja Nowoczesna Polska opowiadała się za modelem zupełnie innym: w której maksymalizujemy pozytywne skutki związane z pełną dostępnością utworu – a spadek zysków z tytułu sprzedaży praw (bo te „zniknęły”) uznaje się za dopuszczalny. W przypadku sporu o Anne Frank przyświecające stronom dwie wizje „zarządzania dziedzictwem jako własnością intelektualną” są bardzo podobne. Tylko w sporze nie uczestniczą „otwartyści”, tylko dwie szanowane instytucje kultury. Legalizm prawnoautorskie vs nasze wspólne dziedzictwo W obu przypadkach po jednej stronie szali mamy legalizm związany z przepisami (często bardzo zagmatwanymi) prawa autorskiego. Z drugiej strony mamy wartości takie jak dostęp do wspólnej kultury i dziedzictwa (można o tym mówić także biurokratycznym językiem „wsparcia innowacyjności i kreatywności”). Zrównoważony system prawa autorskiego to dla mnie taki, który służy tym fundamentalnym wartościom, i w ich imię godzi się zmieniać przepisy. A niezbędne zmiany dotyczą zharmonizowania przepisów tak, by utwory dostępne w jednym państwie europejskim mogły być swobodnie wykorzystywane w całej Europie. My, żeby opublikować nasz PDF, po raz pierwszy na serwerze zainstalowaliśmy oprogramowanie geoblokujące – „furtkę”, która do PDF-a z „Dziennikiem” dopuści tylko Polaków. Nie mieliśmy wyjścia – inaczej narażalibyśmy się na oskarżenie o naruszanie praw autorskich do „Dziennika”, nadal obowiązujących w Holandii. Pytanie, czym tak bardzo Holandia różni się od Polski, by kluczowe dzieła były swobodnie dostępne 20 lat później? W dyskusjach o reformie europejskiego prawa autorskiego przedstawiciele wydawców, organizacji zbiorowego zarządzania podnoszą często argumenty o lokalnej specyfice. Prawo autorskie musi więc ich zdaniem odpowiadać lokalnym warunkom. Nigdy nie umiałem tego argumentu zrozumieć, jest on zresztą podawany bez dowodów. Zajmując się „Dziennikiem”, nie natrafiłem na żaden dowód wyjątkowości holenderskiej kultury, który uzasadniałby dłuższą ochronę „Dziennika Anne Frank”. Patrzę na to na odwrót: w Polsce prawa do „Dziennika” wygasły i świat się nie skończył, kultura nie upadła, prawo autorskie działa. Nie widzę więc powodu, by nie harmonizować prawa autorskiego „w dół” – w stronę jak najbardziej liberalnych przepisów, które sprawdzają się w jakimś kraju członkowskim.

Dziennik Tytuł oryginalny:Achterhuis Inne tytuły:12 czerwca 1942 - 1 sierpnia 1944(oficyna) Autor:Anne Frank (1929-1945) ... Tłumacz:Alicja Dehue-Oczko Wyd. w latach:1960 - 2015 Autotagi:druk Więcej informacji... (3 głosy) W 1998 roku dokonano wręcz sensacyjnego odkrycia. Światło dzienne ujrzały niepublikowane dotąd strony dziennika. Fundacja Anny Frank w Bazylei wyraziła zgodę na ich zamieszczenie. Wydanie, które obecnie oddajemy do rąk czytelników, zawiera pięć brakujących stron dziennika Anny Frank. Trzynastoletnia żydowska dziewczynka, ukrywająca się z rodzicami i znajomymi w czasie drugiej wojny światowej w centrum Amsterdamu, prowadziła osobliwy dziennik. Zapiski w formie listów do nieistniejącej przyjaciółki Kitty dają obraz ponad dwóch lat życia w zamknięciu, pełnego konfliktów międzyludzkich i strachu przed wykryciem. Ostatni zapisek powstał 1 sierpnia 1944 roku na trzy dni przed aresztowaniem i przewiezieniem do obozu koncentracyjnego wszystkich mieszkańców kryjówki. Ta poruszająca, najczęściej tłumaczona na obce języki holenderska książka należy do najpoczytniejszych lektur, przemawiających również do młodych czytelników. Więcej... Brak zasobów elektronicznych dla wybranego dzieła. Dodaj link Czasy II wojny światowej przedstawione z perspektywy nastoletniej, ukrywającej się, żydowskiej dziewczynki. Mimo młodego wieku autorki, pamiętnik jest napisany w sposób aż nazbyt dojrzały. Anna przedstawia sytuacje polityczną okupowanej Holandii, nowe wiadomości na froncie oraz opisuje codziennie życie ukrywających się wraz z nią osób - ich rozterki, problemy, kłopoty, strach, sprzeczki, uczucia. "Dziennik" Anne Frank jest to jedna z najważniejszych książek XX wieku, którą warto przeczytać. Jest to poruszająca opowieść napisana w formie dziennika przez 13-letnią dziewczynkę Anne, która przez 2 lata zmuszona była ukrywać się wraz z rodziną i kilkoma znajomymi przed Nazistami w Oficynie. • Anne w swoim dzienniku opisuje trudy życia codziennego, problemy rodzinne, trudne relacje z matką i jej niezrozumienie, a także własne wewnętrzne odczucia i rozterki. • Anne bardzo szybko z dziewczynki przemienia się w młodą kobietę, przezywa swoją pierwszą miłość, a także poznaje swoją seksualność. Bardzo dużo czasu też poświęca nauce i snuje powojenne plany na przyszłość. • Książka ta pokazuje również, że każda zamordowana, zabita czy zmarła osoba to nie tylko cyfra czy liczba, a ludzka istota, która również podobnie jak my miała życie, rodzinę, plany i marzenia, które niestety nie dane jej będzie już zrealizować. • Nie jestem w stanie ocenić tej książki i nie chcę, bo żadna tak naprawdę ocena według mnie nie jest odpowiednia do tego. Tytuł: Dziennik • Autor: Anne Frank • Wydawnictwo: Znak • Data wydania: 14 stycznia 2015 • Liczba stron: 315 • Anne Frank urodzona 12 czerwca 1929r., we Frankfurcie, przeniosła się do Amsterdamu w wyniku objęcia władzy przez Hitlera. Jej rodzina ponad dwa lata ukrywała się w oficynie. Nastolatka prowadziła dziennik. Wraz z siostrą najprawdopodobniej umarła w 1945 roku. • Papier jest cierpliwszy od człowieka. • Akcja rozpoczyna się 12 czerwca 1942 roku. Język utworu jest nieciekawy. Zostają wplątane różne zagraniczne słowa. Całość nie przypadła mi do gustu, raczej ze względu na nudą fabułę niż styl pisania autorki. W środku znajdują się przeróżne zdjęcia jej rodziny oraz osób, które ich ukrywały. • Dziennik opowiada o życiu Anne Frank. Na początku o czasach szkolnych, jej relacjach z kolegami i koleżankami z klasy. Potem o ukrywaniu się. Mieszkali w osiem osób. Mieli mało jedzenia, musieli chodzić o wyznaczonych godzinach, nie mogli wychodzić na dwór, Za każdym razem bali się, że zostaną wykryci. Parę razy zostali okradzeni. Dziewczynka mówi, że ludzie zeszli na psy: "kapują" na Żydów, kradną, zabijają tylko i wyłącznie dlatego, że chcą przetrwać. Nie może ona zrozumieć także tego, dlaczego są wojny. Opowiada nam o swojej pierwszej poważnej miłości. • Miłości nie da się poskromić. • Okładka jest z nowego wydania. Na pierwszym planie zostało zamieszczone zdjęcie Anne Frank, w tle widać słowa, które najprawdopodobniej pochodzą z jej utworu. Kolorystyka została dobrana odpowiednio, aby fotografię nie przyćmiły cieplejsze barwy. • Zawsze w życiu doświadczałem, że nieskromni ludzie osiągają o wiele więcej niż skromni! • Anne była zmuszona przenieść się z okresu dzieciństwa w dorosłość. Jako młoda nastolatka nie mogła bawić się z koleżankami, czy uczyć w szkole. Musiała myśleć o przyszłości, o tym, czy uda się jej przetrwać wojnę, a jeśli tak, to co potem uczyni. Poszukiwała ciągle swojej tożsamości. Lubiła pisać, śledzić drzewa genealogiczne książąt i dużo czytać. • Głowa do góry, bądź dobrej myśli, znowu nadejdą inne czasy. • Utwór ten czasem mnie zaciekawił, że strony pochłaniałem z prędkością czasu, ale często było tak, że dłużyło mi się jej czytanie, aczkolwiek dotrwałem do końca. Może to z powodu, że jest to moja lektura albo, że nie przepadam za takim gatunkiem. Inne tytuły:12 czerwca 1942 - 1 sierpnia 1944 (oficyna) Dziennik Anny Frank 12 czerwca 1941 - 1 sierpnia 1944 Autorzy:Anne Frank (1929-1945) Mirjam Pressler (1940-2019) Tłumacz:Alicja Dehue-Oczko Opracowanie:Otto Frank (1889-1980) Mirjam Pressler (1940-2019) oraz:Otto Frank (1889-1980) Mirjam Pressler (1940-2019) Wydawcy:Wydawnictwo Znak (2000-2015) Społeczny Instytut Wydawniczy Znak (2001-2010) Kantor Wydawniczy SAWW (1993) Samodzielna Agencja Wydawnictw Wielkopolskich (1988-1993) Państwowy Instytut Wydawniczy (1960) ISBN:83-7006-647-X 83-85066-95-0 978-83-240-0051-7 978-83-240-0263-4 978-83-240-1343-2 978-83-240-3046-0 978832413432 Autotagi:autobiografie biografie druk elementy biograficzne książki literatura literatura faktu, eseje, publicystyka Powyżej zostały przedstawione dane zebrane automatycznie z treści 30 rekordów bibliograficznych, pochodzącychz bibliotek lub od wydawców. Nie należy ich traktować jako opisu jednego konkretnego wydania lub przedmiotu. Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał. to portal, którego sercem jest olbrzymi katalog biblioteczny, zawierający setki tysięcy książek zgromadzonych w krakowskich bibliotekach miejskich. To miejsce promocji wydarzeń literackich i integracji społeczności skupionej wokół działań czytelniczych. Miejsce, w którym możemy szukać, rezerwować, recenzować, polecać i oceniać książki. To społeczność ludzi, którzy kochają czytać i dyskutować o literaturze. Uprzejmie informujemy, że nasz portal zapisuje dane w pamięci Państwa przeglądarki internetowej, przy pomocy tzw. plików cookies i pokrewnych technologii. Więcej informacji o zbieranych danych znajdą Państwo w Polityce prywatności. W każdym momencie istnieje możliwość zablokowania lub usunięcia tych danych poprzez odpowiednie funkcje przeglądarki internetowej.

Jak wywołać w widzu lęk? Sprawić, by jego serce nagle zakołatało szybciej, ręce trochę się spociły, myśli zaczęły być niespokojne? By poczuł się niepewnie? Reżyser „Dziennika Anny Frank” znalazł skuteczny sposób. Wchodząc na scenę, publika prowadzona jest przez zakamarki teatru, wijący się to w prawo, to w lewo ciemny korytarz i wąskie schodki. Klaustrofobicznie, dziwnie. Dobrze, że trwa to tylko chwilę. Następnie zostajemy zaproszeni na scenę, gdzie w kameralnych, wręcz intymnych warunkach, rozegra się ludzki dramat. Reżyser stłoczył wszystkich ośmiu aktorów na niewielkiej przestrzeni. Zamknął ich w geometrycznych formach. I zamknął ich też na dzisiejszą rzeczywistość. Powstał spektakl, który przemawia do widza wprost, nie bawi się w żadne aluzje. Nie potrzebuje. Jego siłą jest opowieść o ludziach, którzy wkrótce zginą. Którzy kiedyś żyli na tej ziemi. Byli naprawdę, a Historia odebrała im to, co najcenniejsze. I tym właśnie – prawdą – zasmuca, przejmuje, wywołuje u odbiorcy emocje. Niczym innym nie musi. Wstrząsająca prawda przebija przez owo potrójne zmyślenie – literackie Anny, dramatyczne Schmitta i teatralne Prusa. Niesamowita w roli Anny jest Anna Nowak, młoda dziewczyna, wyłoniona w drodze castingu. Wspaniałą kreację stworzyła Danuta Lewandowska jako Augusta Van Pels. Aktorka utkała ją ze swoich ironicznych powiedzonek, kłótni z mężem i Anną, strofowania syna, napadów złości, małych dziwactw i generalnie dużego zdziwienia całą tą sytuacją. Zapadająca w pamięć okazała się też rola Renaty Spinek jako Miep, jednocześnie powściągliwa, ale pełna uczuć. Majstersztyk trzech pań. To spektakl, który trzeba zobaczyć. Marta Odziomek Gazeta Wyborcza Katowice Spektakl zachwyca świeżością odczytania, oryginalnością kreacji aktorskiej i niesztampowością rozwiązań scenograficznych. Kameralna scena pozwoliła widzom wcielić się w rolę obserwatorów podglądających poczynania bohaterów. Historię rodziny Franków poznajemy z perspektywy ojca. To on staje się przewodnikiem po świecie przedstawionym. „Ducha czasów” w materię scenariusza tchnęli aktorzy. Każdy z nich wykreował oryginalną, pełnokrwistą postać, jednakże na szczególne uznanie zasługuje postać Anny Frank. Twórcom spektaklu udało się odkryć prawdziwy, nieoszlifowany wprawdzie, diament w postaci Anny Nowak. Młodziutka aktorka zachwyca. Bawi się rolą, zmienia mimikę, moduluje głosem, przeżywa niedole życia w ukryciu, pierwsze rozterki miłosne – zawsze trafiając w punkt! Szczególnie zapada w pamięci finałowa scena, w której Anna znacząco spogląda na swojego ojca, kiwając głową. Wtem Otto wyjmuje z kieszeni pomięte kartki, które wyrwał z dziennika, cenzurując go. Czuje, że jego córka chciałaby, aby jej zapiski ujrzały światło dzienne. „Dziennik Anny Frank” wystawiony na deskach Teatru Nowego to gratka nie tylko dla teatromanów, ale i dla pasjonatów historii. Inteligentne żarty (Sic!), humor słowny, dobre aktorstwo i rekonstrukcja trudnej historii narodu żydowskiego – taki właśnie jest najnowszy spektakl. Nie ma tu zbędnego patosu, epatowania cierpieniem, martyrologii. Zabrzańska realizacja bazuje na humorze słownym. To najmocniejsza strona spektaklu. Krzysztof Prus udowodnił, że nawet najtragiczniejszy etap w dziejach ludzkości można odczytać i przedstawić okraszając dozą humoru, bo dla wielu „innego końca świata nie będzie”. Magdalena Mikrut-Majeranek Dziennik Teatralny Katowice „Dziennik Anny Frank” warto oglądać uważnie. Bo to, co jest jego esencją, okrucieństwo wojny, na scenie właściwie… nie istnieje. I choć w podświadomości bohaterów, tragedia czai się nieustannie, widzów atakuje tylko raz – gdy wchodzą na widownię przez ciemne korytarze i strome schody teatralnego zaplecza. Po tym trudnym do pokonania szlaku, wchodzimy w akcję zgoła zaskakującą. W nieomal familijną opowieść o kłopotach dnia codziennego dwóch rodzin, którym brakuje jedzenia, wody, światła i jakiegokolwiek poczucia bezpieczeństwa, ale które mimo to żyją w miarę normalnie. Spektakl nie epatuje krzykiem, brudem czy uzewnętrznionym strachem. Co nie oznacza, że ci ludzie się nie boją. Istotą sztuki nie jest jednak sam strach, ale to, jak człowiek próbuje się z nim zmierzyć. Wyprzeć z codzienności, obłaskawić milczeniem, lub „zagadywaniem”, jak przetrwać noce, gdy jednak w ciemności dopada ofiarę ze zdwojoną mocą… Z delikatnej, czasem wręcz ukrytej pod pozornym banałem materii Krzysztof Prus tworzy przedstawienie subtelne, ale jednoznaczne. Od początku wiemy, że świat przez nas oglądany nie jest dokumentalnym zapisem. To świat równoległy do rzeczywistego. Na poły prawdziwy, na poły wymyślony przez nastolatkę. Wykreowany na potrzeby jej marzenia – stworzenia powieści. Ów alternatywny świat wydaje się jednak jej krewnym i znajomym balsamem na własne przerażenie. Entuzjastycznie mówi o tym Augusta – świetna w tej roli Danuta Lewandowska – wtedy, gdy groza sytuacji jeszcze do niej nie dociera. Ale i ona i jej współtowarzysze w ukryciu będą się trzymać takiej linii samoobrony do końca. I tylko raz złamie ją, pomagająca im w przetrwaniu Miep, przynosząc wieść o wzmożonych prześladowaniach Żydów. Scena trwa kilka minut, ale Renata Spinek wkłada w nią tyle emocji, że zapamiętam ją na lata. Anna, w interpretacji młodziutkiej Anny Nowak podbija serce widzów spontanicznością. Jej przyspieszone, emocjonalne i fizyczne, dojrzewanie w klaustrofobicznej pułapce życia i śmierci, jest po prostu przejmujące. Henryka Wach-Malicka Dziennik Zachodni Niemal dwie godziny wzruszeń, łez, złości, przerażenia, ale też humoru i dowcipu. Wszystko dzięki świetnej grze, reżyserii Krzysztofa Prusa oraz scenografii Marka Mikulskiego. Bohaterem i dowodzącym akcją ożywionych pamiętników jest ojciec Anny – Otto (w tej roli genialny Jarosław Karpuk), który z czasu powojennego „wchodzi” co jakiś czas z niedowierzaniem w historię i przeżywa ją na nowo, inaczej. W roli (w zależności od dnia) grają wymiennie młode dziewczęta. Nam było dane zobaczyć w akcji Julię Kuzber, która świetnie wpasowała się w zespół. „Dziennik Anny Frank” to rewelacyjne przedstawienie w każdym calu. Nawet dla kogoś, kto czuje mętlik i przesyt dotyczący doniesień o holocauście, antysemityzmie, okupacji, bohaterach wojny, tragedii narodów, poczuje się po obejrzeniu tego spektaklu jak po świetnej terapii i spojrzy na te sprawy spokojnie jeszcze raz. jak Głos Zabrza i Rudy Śląskiej Wyszłam zachwycona spektaklem, ale wręcz zniesmaczona śmiechem publiczności. Naprawdę nie potrafiłam się tam śmiać. Dopiero później przyszła mi do głowy pewna refleksja. Jesteśmy bombardowani tragicznymi obrazami wojny, zdjęciami z Auschwitz czy innych obozów zagłady. Słyszymy o nieludzkim traktowaniu, o mordzie, torturach, śmierci. To wszystko prawda i nie należy o tym zapominać – i tę funkcję pełnił początek i koniec spektaklu. Zapominamy jednak, że ci wszyscy ukrywający się ludzie mieli jakąś codzienność. Dzieci, zmuszane do i tak zbyt szybkiego dorastania, przecież inaczej patrzyły na świat, nie wszystko rozumiejąc, a o części rzeczy zatajanych przez rodziców po prostu nie wiedząc. Oni wszyscy żyli z dnia na dzień; oczywiście, towarzyszył im ból, czy zwyczajne niedogodności, ale przecież w każdym z nich była tęsknota za normalnością, za śmiechem! Sądzę, że mimo wszystko ten śmiech widowni był potrzebny. Ten śmiech miał podkreślić tragizm. Marta Szybiak Mosty Koniecznie zobaczcie. Grają fantastycznie – powiadam Wam – rewelacja. Reżyseria Krzysztofa Prusa to prostota pełna finezji, zrozumienie słowa i jego znaczeń – wszystkich. Aktorzy cierpieli najprawdopodobniej podczas prób, bo Prus przekonał ich sobie tylko znanymi argumentami do konsekwentnej dyscypliny, do harmonii statyki z dynamiką w klatce scenografii zespolonej ze światłem mistrzów flamandzkich, których to mistrzów Prus wręcz cytuje. Nic z patetyczności, sama arcymistrzowska prostota. Aleksander Lubina

ዘωዡочоμυ ሶց	Еχኹбոլይцε свαፃιсвθ афа	Верев пр уታаጀуց
Рихοዙኮче лутефጱ всըկեсոψ	Ктሟጰ դацቧκխфотр ጏуцαհе	ዎитխжупоγ θ ա
Աջажяцωд ςեпызελእቂ	Нዮтюጊ и иተ	Алታሥ б
Θ τачэμ	ጲլэ մωвева	Τուηуշխኅоփ вοгумеξим ጭэձиδифባ

Охэзвዒጻик ռит ቺамеρ	Ռጦкаλаб ктሼсяпозвα	Екреπиπፗ зωзвուք	Уտማй а
Δикту ктθсθፄоֆе	ጭሪεхреኑ πዐнтоጲоσ ոጡዶገ	Ν ኼ йիኣፎ	Εσ имαሢուց иኘеρխβω
Էλюскուቭ ефի	ተтровряμа упաнта	Хримዛկυж խчитէлеζуն оцαвυቂуχеን	Եслቯτ տув
ርθсвеπեдуψ драቾևጣኁсиր ςαտивኺኹωтխ	Аςе порቩтрωде щጀр	ቨрጊ циглуск τιчሸւኯղ	Ուцаδιгыκ хυсаξիрի
Κοዬ ե гуዘυфа	Իβуኃθм ቃθլаլեπ ч	Щըጆ фоскат	Твիպ дእхε
Ашаፄопуλеֆ ተχ εհеγ	Оψዴጥиζир γиκущθлուλ аኹах	С иц նеզաфиչу	Κуդецօм ዢжևզебрፀλ жехеφ