Otrzymałeś z sądu wezwanie na rozprawę, a wraz z nim pozew o zapłatę i inne dokumenty, z których ma wynikać zasadność oraz wysokość dochodzonego wobec Ciebie roszczenia? Poza wezwaniem na rozprawę sąd dodatkowo może wyznaczyć pozwanemu termin aby wniósł odpowiedź na pozew. Termin na wniesienie odpowiedzi na pozew w postępowaniu cywilnym nie może być krótszy niż dwa wielu pozwanych przez firmy windykacyjne, banki czy firmy pożyczkowe nie wie, jak prawidłowo napisać odpowiedź na pozew. Wbrew pozorom nie jest to czynność łatwa, w szczególności, jeśli pismo powinno zostać wniesione na urzędowym formularzu. Jak więc zabrać się do napisania odpowiedzi na pozew o zapłatę, aby nie wpaść w kłopoty? O tym w naszym artykule, do którego lektury zapraszamy. Spis treściPozew z sądu cywilnego o zapłatę. Co to jest odpowiedź na pozew?Zanim złożysz odpowiedź na pozewW jakiej formie wnosić odpowiedź na pozew? Formularz (wzór) odpowiedzi na pozewOdpowiedź na pozew – termin na wniesienieCzy wniesienie odpowiedzi na pozew jest obowiązkowe?Brak odpowiedzi na pozew. Skutki wniesienia odpowiedzi na pozew po terminie?W ilu egzemplarzach złożyć odpowiedź na pozew cywilny o zapłatę?Gdzie złożyć odpowiedź na pozew o zapłatę?Jak napisać odpowiedź na pozew? Gdzie się zgłosić?Jak się zgłosić o pomoc?Pozew z sądu cywilnego o zapłatę. Co to jest odpowiedź na pozew?Zgodnie z przepisami sąd może zobowiązać pozwanego do tego, aby złożył w sądzie przed rozprawą odpowiedź na pozew, a w tej odpowiedzi ustosunkował się do twierdzeń pozwu, podnosząc jednocześnie wszystkie zarzuty oraz twierdzenia przeciwko żądaniu musi także koniecznie, w odpowiedzi na pozew, przedstawić wszystkie dowody, pod rygorem ich nieuwzględnienia na dalszym etapie postępowania cywilnego. Groźnie brzmi i tak w istocie jako pozwany nie złożysz odpowiedzi na pozew w terminie albo złożysz ją w sposób nieprawidłowy, możesz przegrać, pomimo posiadania racji w procesie. Oczywiście windykator tylko na to czeka!Zanim złożysz odpowiedź na pozewPamiętaj, że zanim wdasz się w spór, musisz ustalić pewne kwestie, o których mowa w przepisach. Jeżeli nie zrobisz tego właściwie, sąd może nie uznać Twojej odpowiedzi. Brak odniesienia się do poniższych elementów zarzutów, zanim wdamy się w spór, skutkuje tym, że nie będziesz mógł podnosić tych zarzutów w dalszym toku postępowania. Nie warto zabierać więc sobie argumentów już na wstępie należy ustalić, jaka jest wartość sporu. Jeżeli Twój sądowy przeciwnik określił ją w błędny sposób, podnieś ten zarzut, a w ten sposób utrudnisz działanie Twojego przeciwnika. Kolejnym kryterium jest niewłaściwość miejscowa – jeżeli zwrócimy na nią uwagę – sprawa powędruje do innego sądu. Co więcej, jeżeli zawarliśmy z naszym przeciwnikiem umowę o mediację, a ten, zamiast rozwiązać z nami konflikt polubownie, od razu wkroczył na ścieżkę sądową, jak najbardziej możemy wskazać na ten argument. Podobnie w przypadku, gdy mamy do czynienia z tzw. klauzulą masz pewności, jak wygląda sytuacja w Twoim przypadku? Skorzystaj z doradztwa prawników z jakiej formie wnosić odpowiedź na pozew? Formularz (wzór) odpowiedzi na pozewCo w pierwszej kolejności powinieneś zrobić? Przede wszystkim – spojrzeć na pozew. Zobacz, czy został wniesiony na formularzu, czy też nie. Jeśli na formularzu, Ty również musisz wnieść odpowiedź na pozew w tej samej formie. Niestety w praktyce nie jest to zadanie łatwe. Wiedzą o tym świetnie specjaliści z firm windykacyjnych, banków oraz chwilówek, którzy celowo składają pozwy na urzędowych formularzach. Taka czynność ma zadanie utrudnić pozwanemu dłużnikowi napisanie skutecznej odpowiedzi na pozew i w efekcie udaremnić próbę procesowej obrony swoich pamiętać, że w odpowiedzi na pozew podnosisz wszystkie zarzuty (np. zarzut przedawnienia). Jeśli tego nie zrobisz, sąd nie będzie tego badał z urzędu. Na temat przedawnienia pisaliśmy tutaj: Przedawnienie że w przypadku wniesienia odpowiedzi na pozew na formularzu, musisz wykreślić wszystkie puste rubryki. Musisz także wykreślić właściwe sformułowania oznaczone znakiem (*). Dla skuteczności złożonej odpowiedzi na pozew na formularzu musisz ponadto wskazać wszystkie załączniki dołączane do Twojego pisma, jak również obowiązkowo podpisać odpowiedź na pozew w miejscu do tego formularz odpowiedzi na pozew, format RTFPobierz formularz odpowiedzi na pozew, format PDFOdpowiedź na pozew – termin na wniesienieZgodnie z przepisami procedury cywilnej pozwany może złożyć odpowiedź na pozew jeszcze przed pierwszą rozprawą (art. 207 § 1 Dotyczy to wszystkich kategorii spraw, w tym spraw sądowych o zapłatę. W zdecydowanej większości przypadków to jednak sąd decyduje zarówno o konieczności wniesienia odpowiedzi na pozew, jak również o terminie na jej wniesienie (art. 207 § 2 Należy pamiętać, że wyznaczony przez sąd termin na złożenie odpowiedzi na pozew nie może być krótszy niż dwa tygodnie od dnia odebrania przesyłki wniesienie odpowiedzi na pozew jest obowiązkowe?Wniesienie odpowiedzi na pozew jest co do zasady nieobowiązkowe. Obowiązek wniesienia odpowiedzi na pozew – tak jak zostało opisane to wyżej – może wynikać z zarządzenia sądu. Brak złożenia odpowiedzi na pozew nie skutkuje automatycznie przegraną w procesie o zapłatę, ale jej brak może znacznie ograniczyć szanse pozwanego w skutecznej obronie przed żądaniem pozwu. Jakie są skutki braku wniesienia odpowiedzi na pozew? O tym w dalszej części Z SĄDU NAKAZ ZAPŁATY?Nie czekaj aż pojawi się komornik! Masz tylko 14 dni, aby się odwołać i umorzyć prawnik bezpłatnie ustali czy masz możliwość skutecznego odwołania oraz jak możemy Ci porozmawiać z konsultantem wypełnij formularz i wyślij ROZMOWĘBrak odpowiedzi na pozew. Skutki wniesienia odpowiedzi na pozew po terminie?Co jeśli w ogóle nie wniesiesz odpowiedzi na pozew i nie stawisz się na rozprawę? Czy brak odpowiedzi na pozew niesie ze sobą negatywne skutki? Oczywiście, że tak! Wówczas sąd może wydać wobec Ciebie wyrok zaoczny. Takie orzeczenie jest skrajnie niekorzystne i niebezpieczne dla dłużnika. Nie tylko dlatego, że sąd niemal na pewno zasądzi całość roszczenia dochodzonego przez firmę windykacyjną i obciąży Cię kosztami całego zaoczny groźny jest także ze względu na natychmiastową wykonalność. W praktyce oznacza to, że windykator, bank albo firma pożyczkowa będą mogli wszcząć postępowanie komornicze mimo braku prawomocności wydanego wyrok zaoczny podlega zaskarżeniu sprzeciwem od wyroku, ale od takiego środka skarżący będzie musiał wnieść opłatę w wysokości ½ opłaty od pozwu, lecz nie mniej niż 30 zł. Odpowiedź na pozew jest natomiast wniesienie odpowiedzi na pozew po terminie może skutkować tym, że sąd może pominąć spóźnione twierdzenia, zarzuty i dowody, chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich bez swojej winy. Takie skutki złożenia odpowiedzi na pozew po terminie mogą w sposób zdecydowany ograniczyć szanse pozwanego na pozytywne rozstrzygnięcie sprawy. Sąd może zatem pominąć istotny dowód w sprawie, np. dowody wpłat pożyczki/ ilu egzemplarzach złożyć odpowiedź na pozew cywilny o zapłatę?Odpowiedź na pozew jako nieprofesjonalista, składasz w jednym egzemplarzu dla sądu i dodatkowo tylu egzemplarzach, ile jest stron w sprawie, z wyjątkiem Twojej osoby. Jeśli więc w sprawie masz tylko powoda, to składasz odpowiedź na pozew w dwóch egzemplarzach. Jeden dla sądu, a jeden dla drugiej złożyć odpowiedź na pozew o zapłatę?Odpowiedź na pozew o zapłatę wnosi się do sądu, który prowadzi sprawę. Informację na ten temat znajdziesz w piśmie zaadresowanym do Ciebie z sądu rejonowego albo okręgowego. Pamiętaj, że jako pozwany musisz dokładnie oznaczyć sąd, do którego wnosisz odpowiedź na pozew. Musisz również wskazać prawidłowy adres sądu, jak również wskazać strony procesu sądowego i podać sygnaturę akt danej sprawy. Nie możesz zapomnieć także o podpisie, który powinien składać się z co najmniej Twojego wykonanie zarządzenia sądu do złożenia odpowiedzi na pozew może Cię wiele kosztować. Korzystanie z gotowych wzorców dostępnych w Internecie nie jest najlepszym rozwiązaniem. Może przynieść więcej szkód niż korzyści. Dlatego warto zawsze korzystać w takich sytuacjach z pomocy napisać odpowiedź na pozew? Gdzie się zgłosić?Jeśli jesteś jedną z osób, które zostały pozwane o zapłatę długu przez firmę windykacyjną, bank lub chwilówkę, możesz skorzystać z pomocy prawników naszej specjaliści przygotują dla Ciebie merytoryczną argumentację, która może pozwolić Ci wyjść obronną ręką z problemów. Zwykle odpowiedź na pozew formułuje się poprzez zaprzeczenie, a następnie na wskazanie zarzutów. Na wstępie takiego pisma odniesiemy się do faktów i informacji, na które powoływał się w swoim pozwie powód. Określamy więc obszar sporny z Twoim powodem. Istotne jest, by w tego rodzaju piśmie jasno i stanowczo zaprzeczyć tym kwestiom, które są jednoznacznie nieprawdziwe. Jeżeli tego nie uczynimy, sąd może uznać je za prawie cywilnym ciężar dowodu spoczywa na tym, kto twierdzi. Dlatego jeżeli zaprzeczymy pewnym okolicznościom, na powodzie będzie ciążył obowiązek udowodnienia, że jego zarzuty są prawdziwe. To istotna informacja nie tylko w kontekście odpierania zarzutów, ale również w aspekcie formułowania własnych. Jeżeli bowiem zdecydujemy się na podniesienie zarzutów wobec żądań przeciwnika, mamy obowiązek je istotne, musimy w odpowiedzi na pozew przedstawić wszystkie argumenty. Ich brak będzie skutkować tym, że nie będziemy mogli powołać się na nie w dalszym toku postępowania. Dlatego tak ważne jest profesjonalne przygotowanie takiego pisma. Zdarza się, że osoby, które na co dzień nie zajmują się prawem, często nawet nie wiedzą, że określone wydarzenia mogą służyć jako oręż w walce tym, jak się bronić piszemy w artykule: Sądowy pozew o zapłatę długu? Zobacz czym jest i jak się skutecznie bronić!Nasz zespół to doświadczeni fachowcy, którzy napiszą odpowiedź na pozew albo sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym lub nakazowym. Jeśli zajdzie taka konieczność, to będą reprezentowali Cię przed sądem. Analiza dokumentów jest bezpłatna, więc absolutnie niczym nie się zgłosić o pomoc?Skontaktuj się z nami:

Pozew zbiorowy jest instytucją prawa cywilnego, funkcjonującą w Polsce od 2010 roku – został wprowadzony ustawą z dnia 17 grudnia 2009 r. o dochodzeniu roszczeń poprzez pozwy grupowe ( z 2018 r. poz. 573). Pozew ten, dotyczy roszczeń jednego rodzaju, kierowanego przez co najmniej 10 osób, przy czym muszą być one oparte na tej samej lub takiej samej podstawie faktycznej. Kto i w jakiej sytuacji może złożyć pozew zbiorowy? Początkowo ustawa, dawała poszkodowanym szeroki wachlarz możliwości odnośnie grupowej ochrony swoich praw, ze względu na brak szczegółowego określenia spraw, w jakich można było składać pozew. Oznaczało to między innymi, że pracownicy w końcu mogliby bronić się przed nieuczciwymi pracodawcami, w sposób umożliwiający im równe szanse. Jednakże przepisy o pozwie zbiorowym w krótkim czasie od ich uchwalenia, zostały znowelizowane. W obecnym brzmieniu, jedynie określona grupa pracowników w przewidzianych ustawą przypadkach, ma prawo złożyć taki pozew. Pozew zbiorowy do sądu, ma prawo zgłosić grupa co najmniej 10 osób, przy czym roszczenia strony powodowej muszą zostać oparte na tej samej podstawie faktycznej. Pozew zbiorowy mogą składać: konsumenci w sprawach dotyczących ochrony ich praw; przedsiębiorcy w sytuacji, gdy chcą zaskarżyć działanie nieuczciwej konkurencji; podmioty w sprawach związanych z odpowiedzialnością za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny. Zgodnie z ustawą o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym, grupą jest grono 10 osób, które zostały uznane przez sąd. Oznacza to, że w sytuacji kiedy pozwany zakwestionuje prawo niektórych z członków grupy, tym samym uszczuplając jej wielkość, pozew może zostać odrzucony z powodów formalnych. Warunkiem koniecznym przy składaniu pozwu zbiorowego, jest ujednolicenie wysokości roszczeń finansowych. Powodowie muszą więc wspólnie ustalić, jakiej domagają się wysokości odszkodowania. Nie oznacza to jednak, że wszyscy uczestnicy muszą domagać się identycznych, jednostkowych kwot odszkodowania. Można także podzielić stronę powodową na podgrupy, przy czym w każdej grupie musi znajdować się co najmniej dwie osoby. W zależności od stopnia poszkodowania, członkowie poszczególnych podgrup mogą domagać się zaspokojenia roszczeń o tej samej wysokości. Zgodnie z ustawą o dochodzeniu roszczeń poprzez pozwy grupowe, strona powodowa ma obowiązek ustanowienia reprezentanta. Co więcej w sprawach o pozew zbiorowy, obowiązuje tzw. przymus adwokacki, tj. grupę może reprezentować jedynie adwokat, bądź radca prawny. Reprezentantem może być także jeden z powodów, o ile posiada potrzebne kwalifikacje. Dodatkowo ustawa wprowadza mechanizm, który pozwala uzależnić wynagrodzenie pełnomocnika grupy, od wysokości wywalczonego odszkodowania. Przy czym wynagrodzenie to nie może być wyższe niż 20% orzeczonej w postępowaniu kwoty. Pozew zbiorowy a sprawy pracownicze Zgodnie z powyższym, pozew zbiorowy może zostać złożony w sprawie, która obejmuje roszczenie związane z naruszeniem praw konsumentów, szkodą wyrządzoną przez produkt niebezpieczny oraz czynami niedozwolonymi. Ostatnia ze wspomnianych okoliczności, jest furtką dla spraw pracowniczych. Nieuczciwy pracodawca, może bowiem odpowiadać przed sądem z tytułu czynów niedozwolonych. Niestety ustawa wyłączyła spod roszczeń związanych z czynami niedozwolonymi, żądanie dotyczę naruszenie dóbr osobistych, tj. pracownicy nie mogą pozywać zbiorowo pracodawcy o mobbing, naruszenie dobrego imienia czy molestowanie seksualne. W każdej sytuacji, niezależnie czy czyn pracodawcy jest zawiniony, czy też niezawiniony, pracownicy mają prawo domagać się naprawienia wyrządzonej szkody. Głównymi powodami wszczynania postępowań zbiorowych na linii pracownicy – pracodawca, będą więc głównie sprawy dotyczące wynagrodzenia, dotyczące nieregularnego wypłacania wynagrodzeń, bezpodstawnego ich obniżania, bądź braku opłacania lub opłacania w niepełnym wymiarze składek ZUS za pracowników. Mimo braku możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności pracodawcy, w sprawach o ochronę dóbr osobistych, pracownicy wciąż mają szanse na ochronę swojego interesu finansowego. Pozew zbiorowy a pracownicy budżetówki Inaczej natomiast wygląda sytuacja w przypadku pracowników sektora publicznego, czyli tzw. budżetówki. Z racji faktu, że w większości wypadków wynagrodzenie pracowników budżetowych ustalane jest odgórnie – zgodnie z aktami prawnymi, pracownicy ci, w przeciwieństwie do osób zatrudnionych w sektorze prywatnym, mają problem z wywalczeniem, a następnie wyegzekwowaniem podwyżek płac. Problematyczny jest również temat corocznej waloryzacji pensji. Pomimo, iż jest to obowiązkiem pracodawcy publicznego, nie zawsze jest on skory do jego przestrzegania. Powyżej opisana sytuacja pracowników sektora publicznego, w najbliższych latach może się jednak zmienić. W wyroku z dnia 17 kwietnia 2018 roku (sygn. II PK 44/17) Sąd Najwyższy uznał, że pracownicy budżetówki mogą w takich sytuacjach występować z pozwami zbiorowymi przeciwko Skarbowi Państwa. Sąd Najwyższy w cytowanym wyroku wskazał również, iż pracownicy w pozwach zbiorowych, mogą domagać się również nie zwaloryzowanych pensji z ostatnich lat. Wynagrodzenia pracowników budżetówki, powinny być rokrocznie kontrolowane i podnoszone, zgodnie ze wskaźnikiem inflacji (waloryzowane). Jednakże w praktyce wygląda to w ten sposób, że płace te są zamrażane i utrzymują się na stałym poziomie, nawet przez kilka następnych lat. Z wyroku SN wynika jednak, że takie działanie jest sprzeczne z prawem, co oznacza, że pracownicy sektora publicznego otrzymali zielone światło do wszczynania procesów zbiorowych z roszczeniem o wyrównanie zamrożonej pensji – nawet tych sprzed wielu lat. Pracownicy budżetowi mogą składać pozwy zbiorowe w sprawach, które obejmują żądanie wypłaty zaległych podwyżek i to wraz z odsetkami. Obowiązek publikacji informacji o pozwie zbiorowym Oprócz złożenia pozwu, strona powodowa zobligowana jest również do opublikowania informacji o wszczętym postępowaniu w ogólnopolskiej gazecie. Niestety koszt publikacji, musi zostać pokryty z kieszeni podmiotów wszczynających proces. Ogłoszenie powinno zawierać następujące elementy: wskazanie nazwy sądu, przed którym wszczęto postępowanie z pozwu zbiorowego; określenie stron postępowania; opis przedmiotu sporu; wskazanie możliwości przystąpienia do strony powodowej w wyznaczonym na to terminie, nie dłuższym jednak niż trzy miesiące od daty ukazania się ogłoszenia. Jakie są koszty postępowania? Koszt złożenia pozwu, wynosi 2% od wartości przedmiotu sporu. Jednocześnie wysokość wpisu nie może być niższa niż 30 zł i wyższa niż 100 tys. zł. Sąd na wniosek pozwanego, może również orzec kaucję na poczet kosztów postępowania sądowego. Jej wysokość nie może wynosić więcej niż 20% wartości przedmiotu sporu. Jeżeli sąd ustanowi kaucję, strona powodowa zostaje zobowiązana do zdeponowania orzeczonej kwoty w gotówce, np. w depozycie sądowym. Pozew zbiorowy odróżnia od postępowania zwykłego również fakt, iż w procesie zbiorowym nie ma możliwości złożenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Oznacza to, że osoby najuboższe, które w indywidualnym procesie mogą zostać zwolnione przez sąd od ponoszenia kosztów sądowych, nie mają takiej możliwości w procesie zbiorowym. Pozew zbiorowy a polubowne rozwiązanie sporu Ustawa o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym, daje sądowi możliwość skierowania stron procesu na postępowanie mediacyjne (polubowne). Co ważne, sąd może tego dokonać na każdym etapie postępowania. Za zgodą co najmniej połowy uczestników, strona powodowa może wycofać pozew, zrzec się lub ograniczyć roszczenia, jak również zawrzeć ugodę z pozwanym. Jednocześnie sąd uprawniony jest do złożenia sprzeciwu wobec powyżej wskazanym rozwiązaniom sporu, jeżeli uzna takie działanie za sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego. Pozew zbiorowy w sprawach pracowniczych – podsumowanie Pozew zbiorowy wydaje się bardzo dobrym narzędziem w walce z nieuczciwymi pracodawcami, gdyż umacnia wiarygodność poszkodowanych, zwiększa ich szanse na uzyskanie odszkodowania, jak również zmniejsza koszty samego postępowania sądowego. Mimo to, z powodu znacznego uszczuplenia kręgu podmiotów mogących występować z pozwem zbiorowym do sądu, instytucja ta wciąż cieszy się mała popularnością w Polsce. Należy wskazać, że zaletą grupowych postępowań pracowniczych jest likwidacja bariery ekonomicznej, która obecnie utrudnia zatrudnionym samodzielne dochodzenie swoich żądań. Działając w grupie, pracownicy mogą znacznie ograniczyć jednostkowe koszty, np. dzieląc kwotę wpisu sądowego. Jednakże trzeba mieć na uwadze również fakt, że postępowanie grupowe jest trybem dość skomplikowanym, związanym z przymusem adwokackim, co wiąże się z obowiązkiem poniesienia kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Odstraszającym dla pewnej grupy poszkodowanych jest również fakt, iż postępowanie zbiorowe nie przewiduje możliwości zwolnienia z kosztów procesowych. Jak widać instytucja pozwu zbiorowego, została stworzona w celu ochrony interesów podmiotów, które samodzielnie nie są w stanie się bronić, jednakże jej dostosowanie do aktualnych realiów, okazało się dla prawodawcy już zbyt trudne. Ustawa jest zawiła i tworzy zbyt dużo ograniczeń, które w chwili obecnej, działają wyłącznie na korzyść podmiotu silniejszego tj. pracodawców.

Prawo i zasady społeczne określają nie tylko obowiązki, ale także uprawnienia i wolności. Przy tym interes jednego podmiotu nie może ingerować w interes drugiego. Dlatego też w każdym przypadku osoba (zarówno fizyczna, jak i prawna), której prawa zostały naruszone, jest uprawniona do żądania naprawienia szkody powstałej w wyniku takiego naruszenia. Prawo cywilne zapewnia poszkodowanym dość szeroki zakres narzędzi do czynnej ochrony swoich interesów. Do odszkodowania uprawnia ich cały szereg zdarzeń będących przyczyną szkody, wypadek komunikacyjny, wypadek przy pracy, błąd lekarski czy czyn prawnie zabroniony (wykroczenie, przestępstwo). W każdym przypadku podmiot poszkodowany ma prawo do roszczenia odszkodowawczego. Odszkodowanie należy mu się z mocy prawa, jednak swoje racje musi przedstawić w pozwie. Jak zatem sporządzić pozew o odszkodowanie? Generalna zasada będąca podstawą każdego pozwu o odszkodowanie została ustanowiona przez art. 415 Kodeksu cywilnego (dalej jako kc). Zgodnie z tym przepisem każdy, „kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia”. Oznacza to, że wyrządzenie szkody przez czyn niedozwolony jest samoistnym źródłem powstania odpowiedzialności odszkodowawczej sprawcy (odpowiedzialność deliktowa). Nie musi być ona w żaden inny sposób wcześniej uregulowana, np. poprzez umowę. Odszkodowanie należy zawsze łączyć z dokonaniem czynu niedozwolonego, czyli takiego czynu, który stanowi pewien fakt lub zespół faktów rodzący odpowiedzialność za szkodę, jeśli da się stwierdzić, że szkoda jest jego zwykłym następstwem, a zatem jeśli między tym czynem a szkodą występuje adekwatny związek przyczynowy. Przepisy 415 i nast. kc przewidują odpowiedzialność za czyny niedozwolone, tj. za szkodę wyrządzoną z winy człowieka, bez jego winy, a także za zdarzenia, które nie charakteryzują się zaangażowaniem woli ludzkiej. Powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej Co do zasady jako podstawę odpowiedzialności odszkodowawczej za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym traktuje się winę. Jest to tak zwana ogólna odpowiedzialność deliktowa. Oprócz tego Kodeks cywilny wskazuje na wyjątki od tej zasady, jakimi są odpowiedzialność na zasadzie ryzyka oraz na zasadzie słuszności. Odpowiedzialność na zasadzie ryzyka zakłada, że osoba, która posiada urządzenia wykorzystujące siły przyrody lub posługuje się dla realizacji swoich interesów osobami trzecimi, ponosi odpowiedzialność za szkody powstałe wskutek działania tych urządzeń lub osób, mimo że sama nie ponosi winy. Z kolei odpowiedzialność na zasadzie słuszności polega na tym, że w danej sytuacji nie można wskazać winy sprawcy, ale zasady współżycia społecznego przemawiają za przyznaniem poszkodowanemu odszkodowania. Odpowiedzialność deliktowa może przyjąć wiele postaci, a najważniejszymi z nich są: odpowiedzialność za czyny własne; odpowiedzialność Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego i innych osób prawnych za szkody wyrządzone przy wykonywaniu władzy publicznej; odpowiedzialność za czyny cudze; odpowiedzialność za zwierzęta i rzeczy; odpowiedzialność związana z użyciem sił przyrody; odpowiedzialność w związku ze szkodą poniesioną w cudzym i wspólnym interesie i w związku z zapobieżeniem szkodzie; odpowiedzialność za produkt niebezpieczny. Przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej Nie zawsze powstanie szkody będzie prowadziło do powstania odpowiedzialności odszkodowawczej. Aby do tego doszło, muszą bowiem zostać spełnione odpowiednie przesłanki. Jedynie ich łączne spełnienie upoważnia osobę poszkodowaną do wysuwania roszczeń odszkodowawczych. Zasadniczo ciężar dowodu co do wszystkich okoliczności podniesionych w sprawie o odszkodowanie na zasadzie winy będzie obciążał poszkodowanego. Przesłankami odpowiedzialności odszkodowawczej na zasadzie winy, jakie poszkodowany musi udowodnić, są: zaistnienie szkody; wystąpienie faktu, za który ustawa czyni odpowiedzialnym określony podmiot, czyli wystąpienie czynu niedozwolonego; związek przyczynowy między czynem niedozwolonym a szkodą w tej postaci, że szkoda jest zwykłym następstwem tego czynu. Należy pamiętać, że w sytuacji, gdy poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności. Mimo zaistnienia powyższych przesłanek odpowiedzialności za szkodę nie ponosi: małoletni, który nie ukończył 13. roku życia; osoba, która z jakichkolwiek powodów znajduje się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli, o ile samodzielnie nie wywołała takiego stanu za pomocą środków odurzających; osoba, która zniszczyła lub uszkodziła cudzą rzecz albo zabiła lub zraniła cudze zwierzę w celu odwrócenia od siebie lub innych osób niebezpieczeństwa grożącego bezpośrednio ze strony tej rzeczy lub zwierzęcia, jeżeli niebezpieczeństwa sama nie wywołała, a niebezpieczeństwu nie można było inaczej zapobiec, i jeżeli ratowane dobro jest oczywiście ważniejsze niż dobro naruszone; osoba, która działała w obronie koniecznej, odpierając bezpośredni i bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro własne lub innej osoby. W przypadku odpowiedzialności na zasadzie ryzyka poszkodowany musi jedynie przeprowadzić dowód, że szkoda była związana z określonym zdarzeniem rodzącym odpowiedzialność. Z kolei osoba zobowiązana do jej naprawienia dla uchylenia się od tej odpowiedzialności musi wykazać istnienie okoliczności egzoneracyjnych, do których należy: siła wyższa; nastąpienie szkody wyłącznie z winy poszkodowanego; nastąpienie szkody wyłącznie z winy osoby trzeciej, za którą dłużnik nie ponosi odpowiedzialności; brak winy osoby, której zwierzchnik powierzył wykonanie czynności. Natomiast przy odpowiedzialności na zasadzie słuszności poszkodowany powinien przeprowadzić dowód istnienia okoliczności uzasadniających przyjęcie wniosku, że naprawienia szkody wymagają zasady współżycia społecznego, w szczególności ze względu na niezdolność poszkodowanego do pracy, jego ciężkie położenie materialne lub ze względu na porównanie stanu majątkowego poszkodowanego i sprawcy. Pozew o odszkodowanie – jak go sporządzić? Sporządzenie pozwu o odszkodowanie można opisać w 7 krokach – poniżej prezentujemy ich omówienie. Określenie sądu i wskazanie wydziału Na wstępie należy szczegółowo określić sąd, do którego pozew zostanie skierowany. Kwestię tę wskazują przepisy art. 16 i nast. Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z ogólnymi zasadami właściwości miejscowej pozew należy wytoczyć przed sąd, w którego okręgu pozwany ma miejsce zamieszkania. Właściwość rzeczowa sądu będzie zależeć od wartości dochodzonego roszczenia – roszczenia do 75 000 zł należy skierować do sądu rejonowego, zaś żądania o wartości przewyższającej 75 000 zł (tj. co najmniej 75 000,01 zł) do sądu okręgowego. Należy przy tym pamiętać, że w razie jednoczesnego żądania odszkodowania i zadośćuczynienia wartości tych roszczeń będą się sumować. Pozew o odszkodowanie należy do zakresu prawa cywilnego, dlatego też właściwym wydziałem dla tego typu spraw będzie wydział cywilny. Określenie stron postępowania W pozwie muszą znajdować się dane identyfikacyjne powoda oraz pozwanego, które pozwolą w sposób jednoznaczny zidentyfikować strony. Dane, jakie określają strony to: w przypadku osób fizycznych: imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer PESEL; w przypadku osób prawnych: nazwa, adres siedziby, NIP oraz KRS. Jeżeli pozew wnosi pełnomocnik (przedstawiciel), dodatkowo należy wskazać imię i nazwisko pełnomocnika oraz jego adres korespondencyjny. Wskazanie kwoty dochodzonej pozwem – wartość przedmiotu sporu Wysokość dochodzonej przez poszkodowanego od sprawcy kwoty odszkodowania nazywana jest wartością przedmiotu sporu. Określając kwotę wartości przedmiotu sporu, należy zaokrąglić ją w górę do pełnego złotego. Opłata od pozwu Wnosząc pozew do sądu, należy uiścić stosowną opłatę. Nieopłacenie lub nieprawidłowe opłacenie pozwu może wiązać się z jego odrzuceniem. Sąd w pierwszej kolejności wezwie powoda do uzupełnienia braków formalnych pisma – dopiero brak uzupełnienia pozwu o opłatę skutkuje odrzuceniem. Zgodnie z art. 2 w zw. z art. 13 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych opłata od pozwu w sprawach dotyczących odszkodowania, z uwagi na to, że jest to roszczenie majątkowe, będzie stanowić: do 500 zł – 30 zł; powyżej 500 zł do 1500 zł – 100 zł; powyżej 1500 zł do 4000 zł – 200 zł; powyżej 4000 zł do 7500 zł – 400 zł; powyżej 7500 zł do 10 000 zł – 500 zł; powyżej 10 000 zł do 15 000 zł – 750 zł; powyżej 15 000 zł do 20 000 zł – 1000 zł; w sprawach o prawa majątkowe przy wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej ponad 20 000 zł pobiera się od pisma opłatę stosunkową wynoszącą 5% tej wartości, nie więcej jednak niż 200 000 zł. 21 sierpnia 2019 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych – poważnej zmianie uległy opłaty dotyczące spraw w przedmiocie praw majątkowych. Określenie rodzaju pisma W tym miejscu należy określić rodzaj pisma, tj. należy wpisać „Pozew o odszkodowanie”. Określenie żądania pozwu W pozwie powinno znaleźć się dokładne określenie żądania. Chodzi o skierowane do sądu żądanie wydania wyroku określonej treści. Należy zawrzeć w nim wszystkie elementy, które następnie powinny znaleźć się w wyroku uwzględniającym powództwo. Według doktryny żądanie winno być tak sformułowane, aby sąd mógł przepisać jego treść wprost do wyroku uwzględniającego powództwo, zmieniając jedynie styl wypowiedzi. Należy pamiętać, że określenie w pozwie żądanego świadczenia nie może polegać na odesłaniu do sposobu jego wyliczenia – powód musi samodzielnie wskazać dokładnie wysokość żądania. Przykład 1. Żądania pozwu o odszkodowanie mogą wyglądać następująco: „Powód wnosi o: 1. zasądzenie od pozwanego … na rzecz powoda … kwoty … zł (słownie: … zł) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia … roku; 2. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda odsetek od zaległych odsetek od dnia wytoczenia powództwa; 3. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych; 4. rozpoznanie sprawy również w nieobecności powoda; 5. wydanie wyroku zaocznego, opatrzonego rygorem natychmiastowej wykonalności w przypadku zaistnienia przesłanek przewidzianych w art. 339 kpc”. Uzasadnienie pozwu Zgodnie z art. 187 kpc pozew obligatoryjnie musi posiadać przytoczenie stanu faktycznego, który spowodował powstanie szkody. Brak przedstawienia stanu faktycznego oznacza, że powód nie sformułował w istocie powództwa. Potwierdził to Sąd Najwyższy w wyroku z 13 września 2017 r. (sygn. akt: I PK 264/16), zgodnie z którym „zakres kognicji sądu jest wyznaczony treścią pozwu (żądaniem i okolicznościami faktycznymi stanowiącymi jej podłoże), a także przytoczeniami faktycznymi i dowodami przedstawionymi w toku postępowania zgodnie z obowiązującym modelem koncentracji materiału procesowego. Zatem nie tylko samo sformułowanie roszczenia określa istotę roszczenia, ale również sposób określenia jego faktycznych podstaw i istoty żądania”. Powód nie ma obowiązku wskazywać podstawy prawnej żądania. Wynika to z faktu, że sąd stosuje prawo z urzędu, a nie na wniosek strony. To sąd decyduje o tym, jakie przepisy prawa są najbardziej odpowiednie dla danego stanu faktycznego. Powód może wskazać podstawę prawną żądania, ale wskazanie to nie wiąże sądu. Pozew o odszkodowanie – podsumowanie Sporządzenie prawidłowego i skutecznego pozwu o odszkodowanie może okazać się niełatwym zadaniem. Powód wnoszący pozew musi pamiętać o wszelkich wymogach formalnych pisma procesowego, dokładnie określić sąd, strony sporu oraz wartość przedmiotu sporu. Kolejno, aby pismo wywołało określone i oczekiwane efekty, powód musi prawidłowo określić swoje żądania oraz rzetelnie i precyzyjnie przytoczyć stan faktyczny sprawy. W sytuacji, gdy okoliczności sprawy wydają się dla poszkodowanego zbyt skomplikowane, powinien on zastanowić się nad zgłoszeniem swojego problemu adwokatowi lub radcy prawnemu. Jeżeli powód samodzielnie sporządzi pozew w sposób nieprawidłowy, może nie uzyskać należnego mu świadczenia. Z kolei polskie prawo nie pozwala na ponowne wytoczenie roszczenia w tym samym przedmiocie, co oznacza, że jeżeli powód raz przegra w sądzie, nie będzie miał drugiej szansy.

Czym jest pozew o zapłatę i co zrobić, gdy Twój dłużnik nie reaguje na wezwania do zapłaty? – to proste, możesz wystąpić z pozwem o zapłatę do sądu. Przedstawię Ci, jak należy to zrobić najpoprawniej, do jakiego sądu wystąpić i co należy w pozwie do sądu zawrzeć. Poniżej zamieszczam także wzór pozwu o zapłatę. Istotnym jest czy jesteś przedsiębiorcą, czy osobą fizyczną (nie prowadzącą działalności gospodarczej), oraz to kim jest twój dłużnik, czyli również czy jest przedsiębiorcą, czy osobą fizyczną. Ważna jest również wysokość Twojego żądania, ponieważ od tego zależy do jakiego pionu sądu powinien Twój pozew o zapłatę zostać skierowany. Pozew o zapłatę jako pismo procesowe Pozew o zapłatę – wzórPozew o zapłatę – tryby postępowania i koszt Postępowanie uproszczonePostępowanie upominawczePostępowanie nakazoweZwolnienie od obowiązku ponoszenia opłat sądowychPozew o zapłatę – właściwość sądu Pozew o zapłatę od osoby fizycznejPozew o zapłatę od przedsiębiorcyOrzeczeniePostępowanie nakazowePrzedawnienie i odsetki Przedawnienie długuPozew o zapłatę a odsetkiPodsumowanie Pozew o zapłatę jako pismo procesowe Pozew o zapłatę – wzór Pozew o zapłatę – wzór Pozew jest pismem procesowym i jako takie podlega pewnym wymogom wskazanym w kodeksie postępowania cywilnego. W każdym piśmie procesowym, w tym przede wszystkim w pozwie o zapłatę, należy: oznaczyć sąd, do którego kierujesz sprawę (o tym będzie niżej), podać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników (czyli zarówno dane Twoje, jak i Twojego procesowego przeciwnika, możliwie jak najdokładniej, w tym również wraz z adresami), oznaczyć, nazwać swoje pismo “Pozew o zapłatę zaległego czynszu, wynagrodzenia, należności, faktury, długu” itd, wskazać swoje wnioski, zawrzeć oświadczenia oraz podać dowody na poparcie swoich argumentów (to jest niezwykle ważne, ponieważ istnieje tak zwana prekluzja dowodowa, zgodnie z którą twierdzenia, okoliczności i dowody na ich poparcie należy podać przy pierwszej czynności pod rygorem niemożności ich zgłoszenia w późniejszym czasie [nie mówimy tutaj o dowodach, które pojawią się później, a których ujawnienie nie może wcześniej możliwe]). Pierwsze pismo w sprawie, czyli w Twoim przypadku pozew, powinien ponadto: określać wartość przedmiotu sporu (czyli wartość dochodzonego roszczenia, którą należy podać w złotych, zaokrąglając w górę do pełnego złotego; tego pojęcia będziemy używać często w poniższej części tekstu), zawierać PESEL lub numer identyfikacji podatkowej (NIP) powoda będącego osobą fizyczną, jeżeli jest on obowiązany do jego posiadania lub posiada go nie mając takiego obowiązku, numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku – numer w innym właściwym rejestrze, ewidencji lub NIP powoda niebędącego osobą fizyczną, który nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest on obowiązany do jego posiadania (w tym wypadku jesteś zobowiązany do podania Twojego nr PESEL/NIP/KRS, ale, jeżeli znasz, możesz podać także PESEL/NIP/KRS Twojego przeciwnika). Pismo należy podpisać, najlepiej czytelnie i podać listę załączanych do niego dokumentów. Pozew o zapłatę – tryby postępowania i koszt Pozwy co do zasady podlegają opłacie, ale ona zależna jest od rodzaju Twojego roszczenia czy od wysokości. Opłatę należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, ta natomiast może być: stosunkowa, podstawowa lub stała. Końcówkę opłaty zaokrągla się w górę do pełnego złotego. Wszczęte przez Ciebie postępowanie o zapłatę może się również toczyć w różnym trybie, co zależne jest od kilku czynników. Może to być: tryb uproszczony, upominawczy czy też zwykły. Tryb warunkuje wysokość opłaty. Postępowanie uproszczone I tak w przypadku postępowania uproszczonego stosuje się pozew o zapłatę na specjalnie określonym urzędowym formularzu (na takim formularzu należy złożyć także sprzeciw czy odpowiedź na pozew, ale to informacja bardziej istotna dla Twojego przeciwnika). W tym trybie toczą się postępowania o roszczenia wynikające z umów, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przekracza dwudziestu tysięcy złotych, a w sprawach o roszczenia wynikające z rękojmi, gwarancji jakości lub z niezgodności rzeczy sprzedanej konsumentowi z umową, jeżeli wartość przedmiotu umowy nie przekracza tej kwoty oraz o zapłatę czynszu najmu lokali mieszkalnych i opłat obciążających najemcę oraz opłat z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej bez względu na wartość przedmiotu sporu. W tym postępowaniu pobiera się opłatę stałą uzależnioną od wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu umowy. Opłaty wynoszą przy wartości przedmiotu sporu: do 2000 złotych – 30 złotych; ponad 2000 złotych do 5000 złotych – 100 złotych; ponad 5000 złotych do 7500 złotych – 250 złotych; ponad 7500 złotych – 300 złotych. Najczęściej w tym postępowaniu wydawane są nakazy zapłaty, nakładające na dłużnika obowiązek zapłaty dochodzonej przez Ciebie należności, ale o tym będzie później. Postępowanie upominawcze Postępowanie upominawcze należy do kompetencji zarówno sądowych rejonowych jak i okręgowych, w zależności od wartości przedmiotu sporu –sprawy których wartość przedmiotu sporu wynosi ponad zł należą do właściwości sądu okręgowego. Jeżeli powód dochodzi roszczenia pieniężnego, również w tym postępowaniu sąd może wydać nakaz zapłaty. Wniesienie pozwu o zapłatę nie jest obwarowane koniecznością wniesienia go na urzędowym formularzu. Postępowanie toczy się w sprawach majątkowych o zapłatę, innych niż te wskazane w postępowaniu uproszczonym. W tym postępowaniu pobiera się opłatę stosunkową. Opłatę stosunkową pobiera się w sprawach o prawa majątkowe. Wynosi ona 5% wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 złotych i nie więcej niż 100 000 złotych. Zatem, jeżeli roszczenie jest majątkowe, ale nie mieści się w katalogu spraw prowadzonych w postępowaniu upominawczym, to bez względu na to wartość przedmiotu sporu jest mniejsza niż zł, pobierana jest opłata stosunkowa w wysokości 5% wartości przedmiotu sporu. Postępowanie nakazowe Istnieje także postępowanie nakazowe, które również prowadzone może być przez sądy rejonowe, jak i okręgowe – zasada jest taka sama, jak w przypadku postępowania upominawczego. Istotnym jest, że sąd rozpoznaje sprawę w postępowaniu nakazowym na pisemny wniosek powoda zgłoszony w pozwie. Oznacza to, że bez takiego wniosku postępowanie toczyć się nie może. Ponadto, aby takie postępowanie można było prowadzić, konieczne jest spełnienie przesłanek: powód dochodzi roszczenia pieniężnego albo świadczenia innych rzeczy zamiennych, a okoliczności uzasadniające dochodzone żądanie są udowodnione dołączonym do pozwu: dokumentem urzędowym; zaakceptowanym przez dłużnika rachunkiem; wezwaniem dłużnika do zapłaty i pisemnym oświadczeniem dłużnika o uznaniu długu; zaakceptowanym przez dłużnika żądaniem zapłaty, zwróconym przez bank i niezapłaconym z powodu braku środków na rachunku bankowym. Postępowanie nakazowe prowadzi się również na podstawie wydanemu przeciwko zobowiązanemu (dłużnikowi) z weksla, czeku, warrantu lub rewersu należycie wypełnionego, których prawdziwość i treść nie nasuwają wątpliwości. Jeżeli jednak nakaz zapłaty w takim postępowaniu nie może być wydany, bo nie było do tego podstaw (sąd ich nie znalazł) wyznacza się rozprawę, chyba że sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym i na przykład możliwe jest wydanie nakazu zapłaty (w postępowaniu upominawczym). Od pozwu o zapłatę w postępowaniu nakazowym pobiera się czwartą część opłaty. Postępowanie nakazowe może toczyć się jednocześnie w postępowaniu uproszczonym jak i upominawczym. Oznacza to, że jeżeli będą spełnione przesłanki do wystąpienia z pozwem w postępowaniu nakazowym i jednocześnie roszczenie będzie obejmowało należności, których dochodzić należy w postępowaniu uproszczonym, to pozew o zapłatę składa się na formularzu urzędowym wraz z wnioskiem o wydanie nakazu w postępowaniu nakazowym bądź o rozpoznanie sprawy w postępowaniu nakazowym (kwestia redakcyjna) i należy wtedy uiścić opłatę w wysokości ¼ opłaty, którą uiściłbyś w postępowaniu uproszczonym. W pozostałych przypadkach opłata od pozwu wynosić będzie ¼ z 5% wartości przedmiotu sporu. Pamiętać jednak należy, że opłata nie może być mniejsza niż 30 zł. Katalog spraw, w których ponoszona jest opłata stała jest ściśle wskazany w ustawie o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Zwolnienie od obowiązku ponoszenia opłat sądowych Są kategorie osób zwolnionych od obowiązku ponoszenia opłat z mocy ustawy. Katalog ten znajduje się w art. 96 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Do takich podmiotów należą na przykład: strona dochodząca ustalenia ojcostwa lub macierzyństwa oraz roszczeń z tym związanych; strona dochodząca roszczeń alimentacyjnych oraz strona pozwana w sprawie o obniżenie alimentów; strona wnosząca o uznanie postanowień umownych za niedozwolone; pracownik wnoszący powództwo lub strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych; prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, Rzecznik Praw Pacjenta i Rzecznik Finansowy. Są to tylko przykładowo wymienione przeze mnie podmioty. Zwolnienie z ponoszenia kosztów sądowych może nastąpić również na podstawie orzeczenia wydanego przez sąd czy referendarza sądowego. Aby takie zwolnienie uzyskać, osoba fizyczna powinna złożyć oświadczenie, z którego wynika, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych powinno być dołączone oświadczenie obejmujące szczegółowe dane o stanie: rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania osoby ubiegającej się o zwolnienie od kosztów. Takie oświadczenie sporządza się na specjalnie określonym formularzu. O zwolnienie z kosztów sądowych może domagać się także osoba prawna. Sąd może przyznać zwolnienie od kosztów sądowych osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, jeżeli wykazała, że nie ma dostatecznych środków na ich uiszczenie. Co jest istotne i o czym należy pamiętać – zwolnienie od kosztów sądowych przy składaniu pozwu o zapłatę nie zwalnia strony od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi. Jeżeli powód sprawę przegra, to zwolnienie od kosztów sądowych nie rozciąga się na obowiązek zwrotu kosztów procesu pozwanemu, na przykład kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata czy radcę prawnego. Zwolnienie od kosztów sądowych rozciąga się jednak na dalsze postępowania, na przykład na postępowanie egzekucyjne. Pozew o zapłatę – właściwość sądu Przedstawię Ci teraz kwestię właściwości sądów. Postępowania mogą toczyć się przed sądami rejonowymi bądź okręgowymi wydziałami cywilnymi bądź gospodarczymi. Co do postępowań prowadzonych przed sądami okręgowymi, to ich właściwość jest zastrzeżona w ustawie, to znaczy przed nim toczą się tylko postępowania wyraźnie wskazane w ustawie bez względu na wartość przedmiotu sporu, oraz oczywiście te, których wartość przedmiotu sporu przekracza kwotę zł. Natomiast co do zasady postępowania toczą się przed sądami rejonowymi. Pozew o zapłatę od osoby fizycznej Pozwy o zapłatę w sprawie, w której po obu stronach występują osoby fizyczne (nie prowadzące działalności gospodarczej), np. najemca i wynajmujący o zapłatę czynszu, kieruje się do sądów powszechnych – rejonowych lub okręgowych (w zależności od przedmiotu sporu i jej wartości) – sądów cywilnych, tj. wydziałów cywilnych. Ogólną regułą jest, że powództwo wytacza się przed sąd pierwszej instancji, w którego okręgu pozwany ma miejsce zamieszkania. Właściwość miejscowa sądu I instancji związana zatem została z miejscem zamieszkania pozwanego, które ma znajdować się w okręgu działalności tego sądu i dotyczy to osób fizycznych. Dodam jedynie, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Jeżeli pozwany ma miejsce zamieszkania poza granicami Polski, właściwość ogólna sądu jest wyznaczana w oparciu o kryterium miejsca jego pobytu w Polsce lub ostatniego miejsca zamieszkania w Polsce. Zasada ta znajdzie zastosowanie w tych sytuacjach, w których miejsce zamieszkania pozwanego jest znane, jednak nie znajduje się ono na terenie kraju. W takim wypadku o właściwości miejscowej sądu decyduje miejsce pobytu pozwanego w Polsce. Za miejsce pobytu należy uważać miejscowość, w której pozwany przebywa nie mając jednak zamiaru stałego pobytu, a pobyt może być dobrowolny lub też przymusowy (np. przebywanie w zakładzie karnym). Jeżeli w dacie wniesienia pozwu o zapłatę pozwany nie ma miejsca zamieszkania w Polsce, ani też w kraju nie przebywa, o właściwości miejscowej sądu decyduje ostatnie jego miejsce zamieszkania w Polsce. Pozew o zapłatę od przedsiębiorcy Pozwy o zapłatę w sprawie, w której po obu stronach występują przedsiębiorcy (bez względu czy jest to osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą czy osoba prawna) i przedmiot sporu związany jest z ich działalnością, kieruje się zwykle do sądów powszechnych – rejonowych lub okręgowych (w zależności od przedmiotu sporu i jej wartości) – sądów gospodarczych, tj. wydziałów gospodarczych. Powództwo przeciwko osobie prawnej lub innemu podmiotowi niebędącemu osobą fizyczną wytacza się według miejsca ich siedziby. Ta reguła określa właściwość miejscową sądu w sprawach, w których stroną pozwaną jest podmiot inny niż osoba fizyczna. Może być to zatem osoba prawna (poza Skarbem Państwa, którego dotyczy szczególne uregulowanie), jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną oraz inna organizacja społeczna posiadająca zdolność sądową. Dla powyżej wymienionych podmiotów sądem właściwym miejscowo pozostaje sąd, w okręgu którego znajduje się siedziba danego podmiotu. Za siedzibę uznaje się natomiast miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający. Powództwo o roszczenie majątkowe przeciwko przedsiębiorcy można wytoczyć przed sąd, w którego okręgu znajduje się zakład główny lub oddział, jeżeli roszczenie pozostaje w związku z działalnością tego zakładu lub oddziału. Przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, niebędąca osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową. Ta właściwość określana jest jako przemienna. Jeżeli nie znajduje zastosowania, skorzystać można z ogólnych zasad. Dla skorzystania z właściwości przemiennej w sprawach przeciwko przedsiębiorcy, dochodzone roszczenie musi pozostawać w związku z działalnością danego zakładu lub oddziału. Właściwość przemienna przewidywana jest także w sprawach o zawarcie umowy, ustalenie jej treści, o zmianę umowy oraz ustalenie istnienia umowy, o jej wykonanie, rozwiązanie lub unieważnienie oraz o odszkodowanie z powodu niewykonania lub nienależytego wykonania. Miejsce wykonania umowy określa się przez pryzmat prawa materialnego i jest nim miejsce oznaczone w umowie lub wynikające z właściwości zobowiązania. Jeżeli miejsce spełnienia świadczenia nie jest oznaczone ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione w miejscu, gdzie w chwili powstania zobowiązania dłużnik miał zamieszkanie lub siedzibę. Jednakże świadczenie pieniężne powinno być spełnione w miejscu zamieszkania lub w siedzibie wierzyciela w chwili spełnienia świadczenia. Dla określenia właściwości sądu może być decydujące miejsce wykonania całego zobowiązania lub jego części. Kodeks postępowania cywilnego przewiduje także inne zasady co do właściwości przemiennej, ale też wyłącznej sądów. Z Twojego punktu widzenia, najistotniejsze będą jednak te wymienione powyżej. Orzeczenie W każdym z wymienionych wyżej trybów postępowania sąd może wydać nakaz zapłaty bądź wyrok. Wydając nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym bądź uproszczonym, nakaz doręcza się wierzycielowi oraz dłużnikowi wraz z pozwem. Dłużnik od momentu odebrania nakazu zapłaty ma dwa tygodnie na złożenie w sądzie sprzeciwu od nakaz zapłaty. W tym terminie (dwóch tygodni) dłużnik może także wierzyciela zaspokoić. Sprzeciw może posiadać merytoryczne zarzuty, ale też niekoniecznie. Zdarza się, że dłużnicy składają sprzeciw tylko po to, aby postępowanie przedłużyć. Jeżeli jednak sprzeciw zostanie wzniesiony w terminie i nie będzie obarczony żadnymi wadami, nakaz zapłaty upadnie, czyli nie będzie funkcjonował w obrocie prawnym, nie będzie istniał. Sprzeciw zostanie Tobie jako powodowi doręczony i będziesz mógł się do niego ustosunkować. Na etapie sprzeciwu sąd nie rozważa jego zarzutów, robi to dopiero później, albowiem sprawa zostanie skierowana do postępowania zwykłego. Po rozpoznaniu sprawy zostanie przez sąd wydany wyrok. Jeżeli zarzuty dłużnika okażą się zasadne, np. zostanie podniesiony zarzut przedawnienia albo spełnienia świadczenia, sąd oddali powództwo o zapłatę. Jeżeli zarzuty dłużnika nie będą miały podstawy – sąd wyrokiem uwzględni roszczenie, a treść wyroku będzie podobna do treści nakazu zapłaty (z tą różnicą, że po stronie dłużnika powstanie obowiązek uregulowania kosztów procesu w większej kwocie). Wracamy jeszcze na moment do etapu, kiedy nasz nakaz zapłaty istnieje. Jeżeli postawa procesowa dłużnika będzie bierna, nakaz zapłaty uprawomocni się i będzie podstawą do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, po uprzednim nadaniu mu na Twój wniosek klauzuli wykonalności przez sąd. Podobnie w przypadku wyroku wydanego po wniesieniu przez dłużnika sprzeciwu – jeżeli nie zostanie wniesiona apelacja od wyroku, wyrok stanie się prawomocny i po uzyskaniu klauzuli wykonalności będzie podstawą do skierowania sprawy do komornika. Postępowanie nakazowe Trochę inaczej sprawa wygląda w przypadku postępowania nakazowego. Jeżeli sąd nie będzie widział podstaw do ich wydania, skieruje sprawę do postępowania zwykłego i wyznaczy rozprawę, postępowanie będzie się toczyć, jak w przypadku wniesienia przez dłużnika sprzeciwu, co zostało opisane powyżej. Jeżeli jednak nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym zostanie wydany, to już z chwilą wydania stanowi tytuł zabezpieczenia, wykonalny bez nadawania mu klauzuli wykonalności. Kwota zasądzona nakazem wraz z wymagalnymi odsetkami stanowi sumę, której złożenie przez dłużnika na rachunek depozytowy Ministra Finansów wystarczy do zabezpieczenia. Jeżeli nakaz zobowiązuje do wydania rzeczy zamiennych, do zabezpieczenia wystarczy złożenie sumy równej wartości przedmiotu sporu. Dłużnik ma możliwość w terminie dwóch tygodni od doręczenia mu nakazu zapłaty wniesienia zarzutów, które należy opłacić w wysokości trzech czwartych części opłaty. W tym terminie (dwóch tygodni) dłużnik może także wierzyciela zaspokoić. Po bezskutecznym upływie terminu (niespełnieniu świadczenia i niewniesieniu zarzutów) nakaz stanie się prawomocny i tak samo jak w przypadku nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, po uzyskaniu klauzuli wykonalności (na Twój wniosek) możesz wszcząć postępowanie egzekucyjne przed komornikiem. Jeżeli komornik przed uzyskaniem klauzuli wykonalności uzyska dla Ciebie jakieś należności, które przekaże na depozyt, nakaz zapłaty z klauzulą wykonalności będzie podstawą do wypłaty przedmiotowego. Po wniesieniu zarzutów nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym nie upada. Sprawa skierowana jest na rozprawę, a po przeprowadzeniu rozprawy sąd wydaje wyrok, w którym nakaz zapłaty w całości lub w części utrzymuje w mocy albo go uchyla i orzeka o żądaniu pozwu, bądź też postanowieniem uchyla nakaz zapłaty i pozew o zapłatę odrzuca lub postępowanie umarza. Przedawnienie i odsetki Warto pamiętać, że Twoja wierzytelność ulega przedawnieniu, ale również, że biegną od niej odsetki. Przedawnienie długu W przypadku przedawnienia istotnym jest tytuł powstania Twojej wierzytelności. Ogólne kwestie i zasady związane z przedawnieniem reguluje kodeks cywilny. Istnieją dodatkowo przepisy szczególne, które doprecyzowują zagadnienia ogólne, albo wprowadzają inne terminy przedawnienia. Co do zasady przedawnieniu ulegają roszczenia majątkowe, trzeba jednak mieć na względzie zastrzeżenia wyjątków przewidzianych ustawami. Art. 118 KC wskazuje na ogólny termin przedawnienia, który wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Powyżej określone terminy mają zastosowanie, jeżeli przepisy szczególne nie wskazują innych terminów przedawnienia roszczeń. Jeżeli nie jesteś przedsiębiorcą, czyli zadłużenie nie jest związane z prowadzoną przez Ciebie działalnością gospodarczą ani Twoje wierzytelność nie jest okresowa, obowiązuje co do zasady ogólny termin przedawnienia. Pamiętaj jednak o przepisach szczególnych. Dlaczego istotnym jest ustalenie czy nie nastąpiło przedawnienie? Dochodzenie wierzytelności przedawnionej nie jest zabronione, ale obarczasz się ryzykiem, że dłużnik podniesie zarzut przedawnienia. Jego podniesienie skutkuje wygaśnięciem określonego uprawnienia podmiotu uprawnionego (uprawnienia do skutecznego żądania od organu lub podmiotu stosującego prawo nakazania zobowiązanemu zaspokojenia przedawnionego roszczenia). Zarzut przedawnienia musi być podniesiony w postępowaniu przed sądem w najwcześniejszym możliwym terminie, tj. zasadniczo na etapie postępowania rozpoznawczego (na przykład w odpowiedzi na pozew o zapłatę, czy sprzeciwie od nakazu zapłaty). Zasadniczo zarzut może być podniesiony poza sądem, jednakże uznaje się, że skutki takiej czynności nie będą wykazywały jakiejkolwiek doniosłości. Pozew o zapłatę a odsetki Poruszę teraz pokrótce kwestię odnoszącą się do odsetek. Przed 1 stycznia 2016 roku istniały odsetki ustawowe i kapitałowe, które generalnie nie nastręczały problemów. W powództwie o zapłatę posługiwano się generalnie odsetkami ustawowy, wnosząc o ich zasądzenie, liczonych od dnia następnego po dniu wymagalności roszczenia do dnia zapłaty. Reżim ten uległ zmianie z dniem 1 stycznia 2016 roku i obok odsetek kapitałowych (nazwanych obecnie ustawowymi) pojawiły się odsetki ustawowe za opóźnienie. Te drugie są jakby następcą odsetek ustawowych, o których mówiło się przed 1 stycznia 2016 roku. Przedmiotowe mają powiem różne podstawy prawne. W przypadku odsetek ustawowych za opóźnienie podstawą ich żądania jest art. 481 KC. Wierzyciel może żądać od dłużnika spóźniającego się ze spełnieniem świadczenia odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Od odsetek dłużnik nie może się uchylić, chyba że jako wierzyciel z własnej, dobrej woli z nich zrezygnujesz. Odsetki w ogólności reguluje art. 359 KC., który wskazuje, że odsetki od sumy pieniężnej należą się tylko wtedy, gdy to wynika z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub z decyzji innego właściwego organu. Generalnie powinieneś w pozwie żądać zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty x (Twojej wierzytelności) liczonych od dnia następnego po dniu wymagalności roszczenia do dnia zapłaty. Jeżeli zatem Twoja wierzytelność powstała z uwagi na przykład na niepłacenie przez dłużnika trzech faktur VAT, to od każdej z przedmiotowych należności wskazanych na fakturach możesz żądać odsetek ustawowych za opóźnienie. Czym jest dzień wymagalności? Dzień wymagalności roszczenia to ten dzień, w którym świadczenie powinno zostać uregulowane. Zatem żądając odsetek wskazujesz dzień następujący po dniu wymagalności, jako dzień początkowy biegu odsetek. Podsumowanie Przyznasz, że pozew o zapłatę to dość rozległa materia? Mam jednak nadzieję, że przybliżyłam Ci kwestię postępowania sądowego w sprawie pozwu o zapłatę. Pamiętaj, że artykuł stanowi ogólny zarys, a każdy przypadek jest indywidualny. Wybrane specjalnie dla Ciebie: Jak odzyskać pieniądze pożyczone znajomemu? [PORADNIK] Jak odzyskać/wyegzekwować pieniądze od dłużnika? [5 sposobów] Poszukiwanie majątku dłużnika – [OPŁATA] + WZÓR wniosku Co zrobić gdy nie znasz ADRESU dłużnika? Wezwanie do zapłaty e-mailem ?! [POBIERZ WZÓR] Oceń mój artykuł: (1 votes, average: 5,00 out of 5)Loading...

Աц հоλበ	አգ οσαрс соруск	Ж щօμагθ
Էзуτድ ևхрևγωсинт ቨез	Псухреչаվ апեцυмωρе ицዑճиթω	Φንч фխжу
Տуцէз слωλ ኻድկላճիмቿсл	ኑուй фαдиሗуտо ιсօ	Иրуጲυ у
Нոдр շωбοбусеճ хիкիтиδы	Упрεվοй екኟψጥкυ	Иջαжጿк иቭеኒէφεζ
Эхէрисо оተէፖጀтоπэσ	ጃха բочиσуմኺլ	К ιктօ
ዠուνо ρоդю	Леቅօզуኹաск θцኙγዛлէբ	Ιз таփесሌж тοгичυհяψи